Tag : سانتريفيوژ

در حالت کلی و در مجموع هواکشها از اجزاعی تشکیل شده اند شامل یک پروانه که توسط یک الکتروموتور و یا موتور دیزلی دوران میکند و هوا را به جریان میاندازد. هواکش ها اصولا میتوانند هم به عنوان مکش هوا و هم در مواردی با توجه به ساختار پروانه به عنوان هوارسان استفاده شوند.

در به دست آوردن روابط و فرمول های مربوط به هواکش های سانترفیوژ یا حلزونی باید فرض شود که هیچ افت فشاری در داخل هواکش وجود ندارد و کل انرژی مکانیکی که به پروانه ی آن داده میشود تبدیل به انرژی مکانیکی میشود. واضح است که این دو فرض هیچ یک با و.اقعیت مطابق نیست ولی برای تنظیم فرمول های پایه باید این دو فرض را برای هواکش های حلزونی و سانترفیوژ در نظر داشت.

در راه به دس آوردن و محاسبه ی روابط و فرمول های هواکش های صنعتی رادیال یا همان هواکش های حلزونی و سانترفیوژ در مرحله ی اول باید هواکش را به صورت ایده آل فرض کرد به این منظور اولا باید هواکش و پروانه ی آن را دارای بی نهایت بالک و پره یکسان با ضخامت صفر در نظر گرفت که بر این روال نتیجه میتوان گرفت که تمام لوله ها و کانال های انتقال هوا وضع مشابهی دارند.

در هواکش های صنعتی میتوان دو راندمان را تعریف نمود که طبق تعریف راندمان فشاری هواکش های صنعتی و هم چنین هواکش های سانترفیوژ حلزونی به صورت نسبت دو فشار که یکی فشار حقیقی و واقعی هواکش است به فشار صوری یا نظری هواکش های صنعتی است.

در ادامه ی مبحث تئوری هواکش سانترفیوژ در حالتی که بالکهای پروانه ی سانترفیوژ به سمت عقب متمایل باشد که به آن پروانه ی بکوارد backward میگویند اگر متوازی الاضلاع سرعتها را رسم کنیم در میابیم که مولفه ی سرعت که مماس به پروانه ی هواکش سانترفیوژ است ، دیگر حالت شعاعی ندارد بلکه در جهت عکس حرکت چرخ متمایل است. این مولفه را میتوان به دو مولفه در امتداد شعاع پروانه ی هواکش و دیگری را در امتداد مماس بر پروانه ی هواکش سانترفیوژ تجزیه کرد که مولفه ی اخیر در خلاف جهت سرعت محیطی پروانه هواکش است.

در ادامه مبحث تئوری هواکش های سانترفیوژ برای اینکه انرژی حاصل از هواکش افزایش یابد بایستی سرعت محیطی پروانه ی هواکش و یا مولفه ی سرعت کلی در امتداد مماس بر پروانه ی هواکش افزایش یابد. برای تامین نظر اول میتوان سرعت دوران ویا قطر پروانه ی هواکش را افزایش داد ، در صورتی که برای تامین نظر دوم بایستی تعداد ، شکل و اندازه ی پره های هواکش را مناسب انتخاب کرد.

در ادامه ی مبحث تئوری هواکش های صنعتی و سانترفیوژ در نتیجه ی خروج ذرات هوا در فضای بین پره ها خلأ تولید میشود که سبب مکش هوای جدید به این قسمت خواهد شد و مادام که پروانه ی هواکش سانترفیوژ در حرکت است ، این حرکت و مکش ادامه خواهد داشت. انرژی جنبشی ذرات هوا که با سرعت یاد شده پروانه ی هواکش را ترک میکنند پس از ورود به فضای اطراف پروانه به تدریج به انرژی فشاری تبدیل میشود و به این ترتیب این قسمت باید به گونه ای طراحی شود که تبدیل این دو انرژی به یکدیگر با حد اقل افت صورت گیرد.

در بحث محاسبات فرمول جهت میزان هوادهی و فشار در هواکش ها خصوصا هواکش های صنعتی از مدل شعاعی یا همان حلزونی : سرعت ذره ی هوا در داخل پروانه هواکش را میتوان مرکب از دو مولفه در نظر گرفت که یکی سرعت دورانی آن در هواکش هاست که در نتیجه ی دوران پروانه ی هواکش ایجاد میشود و دیگری سرعت نسبی آن نسبت به بالک های پروانه ی هواکش است که در نتیجه ی نیروی گریز از مرکز ایجاد میشود. بدین ترتیب سرعت مطلق ذره ی هوا هنگام ترک پروانه ی هواکش برابر مجموع سرعت خطی پروانه هواکش و سرعت نسبی ذره ی مایع نسبت به پروانه ی هواکش است.